Hmm... sama nie wiem nawet jak to wszystko zacząć i nawet nie wiem w jaki sposób napisać to co myślę, aby brzmiało sensownie. Może zacznijmy od tego że hmm... czy zbyt szybkie przywiązywanie się i ufanie innym jest złe?
Moją przypadłością jest ten fakt iż aż za szybko się przywiązuję do ludzi, szczególnie do tych z którymi dobrze się rozmawia, są mili itp. Myślę, że nie tylko ja tak mam jednak coraz częściej przysparza mi to kłopotów. Tracę ludzi, którzy są dla mnie ważni i mimo, że próbuję ich odzyskać nie potrafię, nie wiem czemu tak się dzieje może to gdzieś na górze jest tak zaplanowane? Najgorzej jest wtedy kiedy poznajesz kogoś kto mieszka daleko, czyli po prostu przez internet. Kiedy z kimś takim pisze czy rozmawiam w jakiś tam sposób przywiązuję się do kogoś. Wiadomo nie po 3-4 dniach ale im dłużej i fajniej wszystko się rozwija zawsze ta osoba w pewnym stopniu jakoś jest dla mnie ważna. Śmiem twierdzić, że to wszystko ma i plusy i minusy jednak chyba więcej minusów. Tak myślę, że tracą taką osobę po prostu jakaś część nas umiera, jakieś wspomnienia, pamięć o tej osobie utrzymują się długo, długo a my próbując wyrzucić ją z głowy nie potrafimy bo była dla nas tak istotna. Często siedzimy, myślimy, zastanawiamy się dlaczego to wszystko się tak potoczyło? Może tak miało być? Może tak będzie lepiej? Może spotkamy na swojej drodze kogoś innego? Kogoś lepszego? Próbując się pocieszyć zadajemy sobie takie pytania i wierzymy w to, że naprawdę będzie lepiej, może to dobrze? Może po prostu musimy się jakoś pocieszać, lub ktoś musi nas pocieszać nawet jeśli będzie źle. Pocieszenie pozwala nam na chwilę naprawdę myśleć że będzie dobrze...
Może naprawdę będzie dobrze? Oby tak było, ale nigdy nie mamy 100% pewności...
Mimo to warto pamiętać, że na końcu zawsze jest szczęście jeśli teraz go nie ma to znaczy że nie koniec.
*Nie mam tu na celu nikogo zniechęcić do życia czy coś, po prostu tak jak pisałam w pierwszym poście, będę tu pisać to co myślę w aktualnej chwili
Ola ;*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz